Αλέξης, Μάρκος, Γιάννος, Αυγουστίνος….και η λίστα μπορεί να συνεχιστεί… Τα κοινά τους πολλά: επίθεση από την αστυνομία χωρίς να είναι «εγκληματίες». Η διαφορά τους μόνο το ότι ο Αλέξης είναι νεκρός…

Το φαινόμενο της αστυνομικής βίας δεν είναι κυπριακό. Είναι παγκόσμιο. Άρα δεν μπορεί να είναι η διαφθορά των ανθρώπων, ούτε η εκπαίδευσή τους, ούτε το κλίμα…
Το φαινόμενο της βίας της αστυνομίας υπάρχει όσο θα υπάρχει φόβος αυτών που κυβερνούν για αυτούς που αντιδρούν.
Σε όλες τις χώρες τα τελευταία χρόνια έχουν εκδηλωθεί τεράστια κινήματα. Τα κινήματα αυτά προκύπτουν από τα άλυτα εδώ και χρόνια προβλήματα που δημιουργεί το ίδιο το σύστημα: απολύσεις μετά από ιδιωτικοποιήσεις, ακρίβεια, ανεργία, ξεπούλημα της παιδείας. Όλα αυτά έχουν οδηγήσει χιλιάδες εργαζομένων και νεολαίων στους δρόμους.
Κι αφού το καπιταλιστικό σύστημα και οι κυβερνήσεις του δεν μπορούν να λύσουν τα προβλήματα που το ίδιο προκαλεί, καταστέλλει όποιον τον αμφισβητεί.
Όλα αυτά τα κινήματα έχουν κατασταλεί με τα πιο βίαια μέσα:
Γκλόμπς, αντλίες νερού, πλαστικές σφαίρες. Δολοφονίες, φυλακίσεις.
Όταν η αστυνομία χτυπά τους διαδηλωτές, ποιους προστατεύει; Τους πολίτες; Ποιους πολίτες; Αφού αυτοί είναι στον δρόμο, είναι διαδηλωτές!
Οι διαδηλωτές τους μόνους που «απειλούν» με τα αιτήματά τους είναι οι κυβερνήσεις και τις εταιρίες, το μεγάλο κεφάλαιο όταν η διαδήλωση συνδυάζεται με απεργία.
Να το λοιπόν. Η αστυνομία δεν προστατεύει τους πολίτες από τους άλλους «κακούς» πολίτες. Προστατεύει τις επιχειρήσεις, τις κυβερνήσεις και όλους όσους ελέγχουν τις ζωές μας.
Μέσα σε αυτό το σύστημα όσο θα υπάρχει εκμετάλλευση τόσο θα υπάρχουν και εξεγέρσεις των καταπιεζόμενων. Όσο θα υπάρχουν όμως καταπιεστές θα υπάρχει και βία. Μόνο η οργανωμένη δράση μας μπορεί να μας προστατεύσει. Μόνο η ανατροπή αυτού του συστήματος μπορεί να αλλάξει τα πράγματα.
Στην Κύπρο μπορεί να μην έχουμε κινήματα ακόμη. Και ο κόσμος που έχει δεχτεί επίθεση μέχρι πρόσφατα να είναι κυρίως οι μετανάστες. Έχουμε όμως πολύ οργή για τις συνθήκες ζωής που χειροτερεύουν και για την καθαρή αδικία που όλοι γίναμε μάρτυρες με την αθώωση των10 αστυνομικών.
Στις 21 Μαρτίου λοιπόν δημιουργήθηκε το πρώτο κίνημα. Ένα κίνημα πολιτών που πήρε όνομα και μορφή με την κίνηση πολιτών Αλερτ.
Η δημιουργία της κίνησης και η δράση της έδωσαν έναν άλλο ρυθμό στην κοινωνία. Βγήκαν στην επιφάνεια 10άδες υποθέσεις αστυνομικής βίας προς καθημερινούς πολίτες. Πέρασε και το μήνυμα μετά από πολλά χρόνια ότι η κοροϊδία δεν θα περάσει. Οι πολίτες σταμάτησαν να μένουν απαθείς στις εξελίξεις και τώρα βρίσκονται σε εγρήγορση για ότι γίνεται γύρω τους.
Και το ερώτημα παραμένει. Μα αποτελούν αυτοί κίνδυνο; Όχι αλλά χρειάζονται να μας «προετοιμάσουν» για το τι θα έρθει στο μέλλον.
Αθηνά Καρυάτη