ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΝΕΚΡΗΣ ΖΩΝΗΣ
η Νεολαία Ενάντια στον Εθνικισμό, προτείνει
ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ
ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΝΕΚΡΗΣ ΖΩΝΗΣ
Πανίκκος Χρυσάνθου
16 – 29 του Γεννάρη 2012
αίθουσα ΕΙΡΗΝΗ
τέρμα οδού Λήδρας (καθημερινά 9:00 – 19:00)
Δευτέρα 16 του Γεννάρη, 19:30
Συζήτηση γύρω από το θέμα:
Η ΚΥΠΡΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΦΑΚΟ
ΤΟΥ ΜΕΤΡΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΒΡΗΣ
Συμμετέχουν:
Τάκης Χατζηδημητρίου, Τάκης Χατζηγεωργίου, Niyazi Kizilyurek, Γιάννης Παπαδάκης, Χρίστος Στυλιανίδης
Προβολές στον ίδιο χώρο:
Τετάρτη 18 του Γεννάρη, 7:30 μ.μ.: ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ (1987).
Δευτέρα 23 του Γεννάρη, 7:30 μ.μ.: ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΜΑΣ (1992).
Τετάρτη 25 του Γεννάρη, 7:30 μ.μ: ΑΚΑΜΑΣ (2006).
ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΝΕΚΡΗΣ ΖΩΝΗΣ
Η εκδήλωση με το τίτλο ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΝΕΚΡΗΣ ΖΩΝΗΣ είναι μια φωτογραφική και κινηματογραφική διαδρομή μέσα στο χρόνο της σύγχρονης ιστορίας μας, αυτής που είναι ένα κομμάτι της ζωής μας. Ξεκινά από το 76 και φτάνει ως σήμερα, βλέποντας τη ζωή μας μέσα από το φακό «της άλλης μας πλευράς», του κομματιού που αφήσαμε πίσω μας, που είναι απαγορευμένο. Των ανθρώπων που δεν επιτρέπεται να δούμε. Των μυστικών που κουβαλούμε μέσα μας. Και της πληγής στο σώμα του τόπου μας, ερείπια κι απομεινάρια της ζωής μας, που άλλαξε βίαια και ξαφνικά.
Ο Πανίκκος Χρυσάνθου άρχισε να βγάζει φωτογραφίες το 1976. Ήταν τότε μια διαφορετική Κύπρος. Η πληγή του πολέμου ήταν ακόμα ανοιχτή. Γύρω από τις πόλεις συναντούσες προσφυγικούς συνοικισμούς από στημένα τσατήρια, στους οποίους έφταναν καθημερινά καινούριοι «ένοικοι» από το Καρπάσι. Υπήρχε μια φτώχεια και μια κατάθλιψη στην ατμόσφαιρα, ταυτόχρονα όμως και μια ευφορία, καθώς οι άνθρωποι είχαν σηκώσει τα μανίκια και ρίχτηκαν στη δουλειά για να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους.
Μέσα από τις φωτογραφίες και τις ταινίες του ο Πανίκκος βλέπει την Κύπρο σαν το χώρο όπου διαδραματίζεται ξανά μια αρχαία τραγωδία. Όπου τα παιχνίδια του μέτρου και της ύβρης συνεχίζουν να παίζονται, κι οι άνθρωποι πληρώνουν – μοιραία – το τίμημα του πάθους της ζωής τους.
Η εκδήλωση πραγματοποιείται στην αίθουσα ΕΙΡΗΝΗ, στο τέρμα της οδού Λήδρας. Η φωτογραφική έκθεση θα είναι ανοικτή καθημερινά από τις 16 ως τις 29 του Γεννάρη 2012 (9:00 – 19:00). Θα γίνουν τρεις προβολές στον ίδιο χώρο: Η ταινία ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ (1987) θα προβληθεί στις 18 του Γεννάρη. Η ταινία ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΜΑΣ (1992) θα προβληθεί στις 23 και ο ΑΚΑΜΑΣ (2006) στις 25 του Γεννάρη.
Σύντομη περιγραφή των ταινιών
Η ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ βλέπει τον Άγιο Σωζόμενο, ένα ερειπωμένο χωριό στη μέση του κάμπου, σαν μια συμβολική προέκταση ενός περιπάτου του Σεφέρη και του Διαμαντή που έγινε το 1953. Το χωριό κι οι αφηγήσεις των ανθρώπων του, που έζησαν την εμπειρία του πολέμου και της εγκατάλειψης, λειτουργούν σαν στοχασμός πάνω στην μοίρα της Κύπρου.
Το ΤΕΙΧΟΣ ΜΑΣ είναι το κοινό ταξίδι ενός Ελληνοκύπριου κι ενός Τουρκοκύπριου στην πρόσφατη ιστορία της Κύπρου και τους ανθρώπους που την έζησαν. Στη διάρκεια του ταξιδιού γίνεται ένας διάλογος ανάμεσα τους, που μοιάζει με εξομολόγηση ή με πικρό στοχασμό πάνω στη εμπειρία της σύγκρουσης και του διαχωρισμού.
Ο ΑΚΑΜΑΣ είναι ένα έργο για αυτούς που αγάπησαν «λάθος» ανθρώπους και σε «λάθος» χρόνο, γι αυτό και πλήρωσαν ένα ακριβό τίμημα της αγάπης τους. Είναι η ιστορία του Ομέρη, ενός Τουρκοκύπριου, που μεγαλώνει με τους Ελληνοκύπριους σε μιαν εποχή αθωότητας. Τον έμαθαν ότι οι άνθρωποι δεν έχουν διαφορές, κι ας λέγονται Έλληνες ή Τούρκοι, χριστιανοί ή μουσουλμάνοι. Όταν όμως ερωτεύεται μιαν Ελληνοκύπρια, καταλαμβαίνει ότι ο κόσμος γύρω του δεν είναι αυτός που έπλασε με το μυαλό του.
Συνεργάζονται για την πραγματοποίηση της εκδήλωσης: Κυπριακή Ταινιοθήκη, Δήμος Λευκωσίας.
Νέα Διεθνιστική Αριστερά: Η μερική γενική απεργία παρέλυσε το Δημόσιο τομέα – να είναι μόνο η αρχή!
Πριν από λίγη ώρα, Ομοσπονδία των δημοσίων υπαλλήλων, ΠΑΣΥΔΥ, ανακοίνωσε απεργία για σήμερα 14/12, 3-6 το απόγευμα, και αύριο 12ωρη, καθώς και απεργία από τα καθήκοντά των δημοσίων υπαλλήλων την Κυριακή οπότε και διεξάγονται οι δημοτικές εκλογές! Το υπουργείο εσωτερικών αναζητά απεργοσπάστες για να μην μετακινηθούν οι εκλογές!
Οι βουλευτές προσπαθούν να συγκεντρωθούν στην ολομέλεια της βουλής για να περάσουν τα μέτρα 2-3 το μεσημέρι σήμερα, χωρίς συζήτηση, και σε περίπτωση που δεν δεχτούν οι στενογράφοι, θα χρησιμοποιήσουν ηχογράφηση!!
Επίσης ο προϋπολογισμός που θα συζητιόταν αύριο το απόγευμα θα μεταφερθεί για την Παρασκευή.
Της Αθηνάς Καρυάτη
– «Νέα Διεθνιστική Αριστερά» (κυπριακό τμήμα της CWI)
Τρίωρη Πανσυνδικαλιστική στάση εργασίας πραγματοποιήθηκε χτες Τρίτη 13 Δεκεμβρίου στην Κύπρο.
Για πρώτη φορά στην πρόσφατη ιστορία του νησιού συμμετείχαν όλα τα συνδικάτα του δημοσίου και του ευρύτερα δημόσιου και ημικρατικού τομέα, ακόμη και οι ωρομίσθιοι. Την κινητοποίηση κάλεσαν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, ΠΕΟ, ΣΕΚ, ΔΕΟΚ, ΠΑΣΥΔΥ, ΟΕΛΜΕΚ, ΟΛΤΕΚ, ΠΟΕΔ κ.α., δηλαδή δημόσιοι υπάλληλοι, εκπαιδευτικοί, εργαζόμενοι στους δήμους και τις ΔΕΚΟ, ενώ το ψήφισμα που κατατέθηκε το υπέγραψε και η ΕΤΥΚ (οι τραπεζικοί) παρόλο που δεν απήργησαν. Παρά τις διαβεβαιώσεις ότι τα λιμάνια θα δούλευαν κανονικά, κατήλθαν στην απεργία και οι γερανοδηγοί στο λιμάνι της Λεμεσού, οπότε επηρεάστηκε και το λιμάνι της Λεμεσού.
Η συμμετοχή στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας (Λευκωσία, Λεμεσό, Πάφο, Αμμόχωστο) σύμφωνα με την ΠΕΟ (Παγκύπρια Εργατική Ομοσπονδία, ελέγχεται από το ΑΚΕΛ) ξεπέρασε τους 10.000 εργαζόμενους.
Σύμφωνα με την εφημερίδα Φιλελεύθερος «νέκρωσε» ο δημόσιος τομέας και στη συγκέντρωση της Λευκωσίας συμμετείχαν 7.000 άτομα. Οι απεργοί πραγματοποίησαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από τη Βουλή των Αντιπροσώπων και φώναξαν συνθήματα όπως «Όχι άλλα βάρη στους εργαζόμενους», «Βουλή του πλούτου και του κεφαλαίου», «Φοροδιαφυγή ίσον απάτη και κλοπή» κλπ.
Συνθήματα ενάντια σε κυβέρνηση και «αντιπολίτευση»!
Πολλά ήταν τα συνθήματα ενάντια σε βουλευτές – η δε οργή δεν στρεφόταν μόνο προς την κυβέρνηση αλλά και προς τους βουλευτές της αντιπολίτευσης! Ειδικά ενάντια στον αναπληρωτή πρόεδρο του ΔΗΣΥ (κύριο δεξιό κόμμα) Αβέρωφ Νεοφύτου, και τον Νικόλα Παπαδόπουλο του ΔΗΚΟ (κεντρο-δεξιά) οι οποίοι εδώ και πολύ καιρό ζητούν δημόσια από την κυβέρνηση να πάρει περισσότερα μέτρα – κι άλλες περικοπές στους μισθούς και ιδιωτικοποιήσεις του ημικρατικού τομέα.
Αποδοκίμασαν έντονα τον Αβέρωφ Νεοφύτου και τον πρόεδρο του ΕΥΡΩΚΟ Δημήτρη Συλλούρη, κατά την είσοδο και την έξοδό τους στη Βουλή. Συγκεκριμένα τον Αβέρωφ Νεοφύτου τον αποκάλεσαν ψεύτη και προδότη - πολλοί εργαζόμενοι δε φώναζαν ότι δεν πρόκειται να τον ξαναψηφίσουν. Σε δηλώσεις του αργότερα, ο Νεοφύτου, προσπάθησε να επιρρίψει τον προπηλακισμό σε στελέχη της ΠΕΟ, όμως ο ίδιος ο δημοσιογράφος τον «διόρθωσε» λέγοντας ότι ήταν μέλη της ΣΕΚ (της Ομοσπονδίας των Εργαζομένων που ελέγχεται από το δεξιό κόμμα ΔΗΣΥ) και του υπενθύμισε μάλιστα ότι οι διαμαρτυρόμενοι δήλωναν ότι δεν θα τον ξαναψηφίσουν!
Μέτρα και ξανά μέτρα…
Η 3ωρη απεργία χαρακτηρίστηκε από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες στο ψήφισμά τους ως προειδοποιητική. Δήλωσαν ότι διαμαρτύρονται γιατί καταργήθηκε ο κοινωνικός διάλογος πριν την κατάθεση των μέτρων στην βουλή και διότι «τα μέτρα δεν είναι ισοβαρή» και δεν θα πληρώσουν ανάλογα και οι πλούσιοι για την κρίση.
Τα μέτρα που όλα τα κόμματα έχουν αποφασίσει ότι θα περάσουν, ύστερα από πανκομματική συνάντηση μαζί με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας πριν από 10 μέρες, αφορούν την παγοποίηση των μισθών και της ΑΤΑ για δύο χρόνια, τη μείωση των κοινωνικών επιδομάτων (τέκνου, φοιτητικής χορηγίας) την αύξηση του ΦΠΑ από 15% σε 17%, έκτακτη εισφορά των ιδιωτικών υπαλλήλων που παίρνουν μισθό πάνω από 2500 ευρώ, αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης από 63 σε 64 χρόνια, και ειδικό τέλος στις επιχειρήσεις κατά 0.05% επί των κερδών.
Ήδη με άλλα δυο πακέτα από τον Σεπτέμβρη ως σήμερα οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων έχουν μειωθεί κατά 6.75% ενώ οι μισθοί των νεοεισερχόμενων μειώνονται επιπλέον κατά 10% και οι συντάξεις τους μειώνονται καθώς θα υπολογίζονται στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ΙΚΑ) αντί για το κλαδικό ταμείο των δημοσίων υπαλλήλων.
Την ίδια στιγμή που οι εργαζόμενοι δέχονται αυτή την επίθεση από τις επιχειρήσεις η κυβέρνηση παίρνει μόνο 350 ευρώ πάγια ετήσια εισφορά ανεξάρτητα από το μέγεθος της κάθε επιχείρησης!
…για ένα και μόνο λόγο: να σωθούν οι τραπεζίτες
Όλα αυτά γίνονται κάτω από την τρομοκρατία του μνημονίου και του μηχανισμού. Λένε πλέον όλα τα κόμματα ότι αν δεν πάρουμε μέτρα τώρα, θα μπούμε στο μηχανισμό και θα πάρει κάποιος άλλος τα μέτρα για μας. Όμως αυτό που δεν λένε είναι πόσο ευάλωτη είναι η κυπριακή οικονομία και ότι ο λόγος που μπορεί να μπούμε στο μηχανισμό είναι αποκλειστικά και μόνο η κρίση του τραπεζικού τομέα!
Ο τραπεζικός τομέας στην Κύπρο είναι τριπλάσιος(!) από το ΑΕΠ της κυπριακής οικονομίας! Ήδη με το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων οι κυπριακές τράπεζες χάνουν 3.6 δις ευρώ. Αν καταρρεύσει δε η ελληνική οικονομία, οι κυπριακές τράπεζες κινδυνεύουν να χάσουν 24 δις ευρώ τα οποία έχουν δώσει σε δάνεια σε ελληνικές επιχειρήσεις και νοικοκυριά. Το ποσό αυτό αντιστοιχεί στο 130% του κυπριακού ΑΕΠ!
Παρότι δηλαδή μέχρι σήμερα, η Κυπριακή Δημοκρατία έχει καλούς δείκτες (για το 2011 υπολογίζεται έλλειμμα προϋπολογισμού 6.5% και χρέος γύρω στο 65,5% του ΑΕΠ) αν κληθεί να σώσει τις τράπεζες αυτό θα είναι καταστροφή!
Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες πίσω από τη διάθεση των εργαζομένων
Οι εργαζόμενοι έδειξαν ότι είναι διατεθειμένοι να κάνουν την «απειλή» των Συνδικάτων για νέα απεργιακά μέτρα, πράξη, κι αυτό είναι που θα χρειαστεί καθώς τα μέτρα που θα ψηφιστούν τώρα δεν είναι παρά μόνο η αρχή.
Ήδη από την Δευτέρα το βράδυ με ανακοίνωσή της η Επιτροπή Οικονομικών της Βουλής, διαπίστωσε ότι τα μέτρα που θα περάσουν τώρα δεν είναι αρκετά και ότι θα χρειαστεί περαιτέρω περιορισμούς στο κρατικό μισθολόγιο και τις λειτουργικές δαπάνες. Όμως οι συνδικαλιστικές ηγεσίες δεν δείχνουν καμία διάθεση για σοβαρή κλιμάκωση των κινητοποιήσεων.
Γι’ αυτό οι πρωτοβουλίες εργαζόμενων από τα κάτω, με στόχο από τη μια την άσκηση πιέσεων για κλιμάκωση των κινητοποιήσεων κι από την άλλη την αναγέννηση του συνδικαλιστικού κινήματος αποτελούν μονόδρομο.
_________________
Παρέμβαση της Νέας Διεθνιστικής Αριστεράς
Μέλη της ΝΕΔΑ μοίρασαν μαζικά προκήρυξη στην συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από την Βουλή στη Λευκωσία τα βασικά σημεία της οποίας εξηγούσαν ότι:
▪ Τα χρέη και τα ελλείμματα δεν τα δημιούργησαν οι εργαζόμενοι αλλά η ασυδοσία των εργοδοτών και η στήριξη που τους παρέχει η κυβέρνηση του ΑΚΕΛ
▪ Για την κρίση δεν ευθύνονται ούτε οι ξένοι εργάτες, όπως προπαγανδίζει η ακροδεξιά, ούτε οι «τεμπέληδες» Έλληνες εργαζόμενοι ούτε οι «ψηλοί» μισθοί του δημόσιου τομέα.
▪ Οι δυναμικές κινητοποιήσεις είναι η μόνη διέξοδος που έχουμε σαν εργαζόμενοι για να σταματήσουμε τον οδοστρωτήρα των περικοπών και των μέτρων που έρχονται!
▪ Να ξεσκεπάσουμε το ρόλο του ντόπιου και του διεθνούς κεφαλαίου και των εκπροσώπων του.
▪ Να σφυρηλατήσουμε την ενότητα ανάμεσα στον ιδιωτικό τον δημόσιο τομέα.
▪ Να φέρουμε το εργατικό κίνημα της Κύπρου σε κοινή πορεία με τα ευρωπαϊκά κινήματα!
▪ Να μην δοθεί ούτε ένα ευρώ στις τράπεζες και το μεγάλο ιδιωτικό κεφάλαιο!
▪ Φορολογία στο κεφάλαιο και στην εκκλησιαστική περιουσία! Πάταξη της φοροδιαφυγής!
▪ Κρατικοποίηση των τραπεζών, του χρηματοπιστωτικού τομέα και των ασφαλιστικών εταιρειών!
▪ Να περάσει στο δημόσιο κάθε μεγάλη βιομηχανία που καθορίζει την πορεία της οικονομίας και βρίσκεται σε κρίση, όπως είναι ο τουρισμός καθώς και όλα τα μονοπώλια και ολιγοπώλια στην παραγωγή και το εμπόριο.
▪ Εργατικός και κοινωνικός έλεγχος και διαχείριση, για πραγματικό εκδημοκρατισμό του δημόσιου τομέα και των μεγάλων επιχειρήσεων.
▪ Ενάντια στην Ευρώπη των αφεντικών και των αγορών! Για μια Ευρώπη στην υπηρεσία των εργαζομένων, κι όχι των πολυεθνικών, για μια Σοσιαλιστική Ενωμένη Ευρώπη!
▪ Σε κάθε γωνιά του πλανήτη, οι «αγορές», δηλαδή οι τράπεζες και οι κερδοσκόποι επιβάλλουν περικοπές στο δημόσιο και ιδιωτικοποιήσεις, καταστρατήγηση εργασιακών δικαιωμάτων, με αποτέλεσμα την ανεργία, υποαπασχόληση, πείνα και εξαθλίωση. Η δύναμή μας είναι η ενωμένη δράση μας. O αγώνας μας πρέπει να έχει ενωτικά και διεθνιστικά χαρακτηριστικά. Χρειάζεται συντονισμός σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Σαν πρώτο μέτρο απαιτείται η πάλη για μια 24ωρη πανευρωπαϊκή γενική απεργία.
ολόκληρη την ανακοίνωση μπορείτε να την βρείτε εδώ
Νέα Διεθνιστική Αριστερά: για να σταματήσουμε την επίθεση του καπιταλισμού: Ενότητα- Αγώνας- Διεθνισμός
φυλλάδιο της Νεας Διεθνιστικής Αριστεράς που μοιράστηκε στην στάση εργασίας την Τρίτη 13 Δεκεμβρίου.
για να κατεβάσετε το φυλλάδιο πατήστε εδώ
Μήνυμα Αλληλεγγύης προς την απεργία στις 13 Δεκεμβρίου απο τους Εκπαιδευτικούς αποσπασμένους στην Κυπριακή Εκπαιδευτική Αποστολή (Βρετανία)
Οι περικοπές δεν σταματούν την κρίση!
Κανένας εργαζόμενος να μην δεχτεί τις περικοπές, παγωποιήσεις και αυξήσεις στο ΦΠΑ!
Του Παναγιώτη Σολωμού
Τα νέα μέτρα περικοπών που προωθεί η κυβέρνηση Χριστοφια είναι απαίτηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ντόπιας αστικής τάξης.
Με την απειλή ”πάρτε τα μέτρα η μπαίνετε σε μηχανισμό ” έχουν σπρώξει την κυβέρνηση να καταθέσει προτάσεις περικοπών με συνοπτικές διαδικασίες.
Επιστρατεύουν όλα τα όπλα για να πείσουν τόσο την κυβέρνηση όσο και την κοινή γνώμη. Την ενότητα που η κυβέρνηση Χριστόφια επικαλούνταν και του γύρισε μπούμερανγκ με την συνάντηση Αναστασιαδη –Νεοφύτου, ακόμα χρησιμοποιούν και τον πρώην πρόεδρο της δημοκρατίας Γιώργο Βασιλείου ο οποίος “διαβεβαιώνει ότι οι περικοπές είναι απαραίτητες”.
Η Κύπρος έχει πάρει ήδη τον δρόμο της Ελλάδας της Πορτογαλίας της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Ιρλανδίας, γενικά των χωρών της περιφέρειας της Ευρώπης.
Όσοι πιστεύουν ότι αυτά τα μέτρα θα είναι τα τελευταία και θα λύσουν το πρόβλημα είτε στρουθοκαμηλίζουν είτε παίζουν το παιχνίδι των τραπεζιτών και χρηματιστών. Των σύγχρονων δηλαδή τοκογλύφων και τζογαδόρων.
Σε καμία από αυτές τις χώρες οι περικοπές δεν έχουν ανακόψει την πορεία προς την χρεοκοπία! Όσες έχουν μπει στο μηχανισμό ήδη, με κάθε αποδέσμευση δόσης καλούνται οι κυβερνήσεις να προχωρήσουν και σε άλλες περικοπές! Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, τα ελλείμματα και το χρέος να αυξάνεται μεν συνεχώς την ίδια στιγμή όμως οι εργαζόμενοι να ζούνε σε συνθήκες πείνας!
Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι για την κρίση δεν ευθύνονται ούτε οι ξένοι εργάτες, ούτε οι Έλληνες εργάτες ούτε οι (ψηλοί) μισθοί του δημόσιου τομέα. Για την κρίση ευθύνονται οι ντόπιοι και διεθνείς τοκογλύφοι και κερδοσκόποι .που για να διατηρήσουν τα υψηλά ποσοστά κέρδους επιβάλλουν μέσω των κυβερνήσεων που ελέγχουν πολιτικές λιτότητας.
Τα κόμματα της δεξιάς σαν φορείς της λογικής του κεφαλαίου είναι σήμερα στην πρώτη γραμμή ενάντια στα εργατικά δικαιώματα. και κοινωνικές κατακτήσεις.
Από την άλλη το ΑΚΕΛ και η κυβέρνηση του έχοντας εγκαταλείψει την ταξική ανάλυση της κοινωνίας, έχοντας εγκαταλείψει κάθε προοπτική στήριξης του σε μαζικές-λαϊκές κινητοποιήσεις , βουτηγμένο στην λογική της διαχείρισης του καπιταλισμού, κυριολεκτικά σέρνεται από την αστική τάξη στις επιλογές της.
Το εργατικό κίνημα και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις βρίσκονται σήμερα σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση και δέχονται πιέσεις τόσο από την ντόπια όσο και διεθνή αστική τάξη μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης Έχουν δε ενάντιων τους το σύνολο σχεδόν των Μ.Μ.Ε.
Μπροστά σε αυτή την κατάσταση οι δυναμικές κινητοποιήσεις είναι η μόνη διέξοδος μέσα από την οποία μπορούν οι εργαζόμενοι
- να σταματήσουν τον οδοστρωτήρα των περικοπών. Αν περάσουν έστω και αυτές τις περικοπές που προτείνεται τώρα, δεν θα αργήσουν να έρθουν κι άλλες, βαθύτερες, όπως γίνεται στην Ελλάδα, Ιταλία, Ιρλανδία, Πορτογαλία.
- να ξεσκεπάσουν τον ρόλο του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου και να ξεκαθαρίσουν πως κάθε σεντ περικοπής φεύγει από την αγορά και γίνεται κέρδος στα ταμεία του διεθνούς κεφαλαίου και κατ επέκταση οξύνει την κρίση αντί να την αντιμετωπίζει
- να σφυρηλατήσουν την ενότητα του εργατικού κινήματος, του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα. Οι περικοπές ξεκίνησαν στον δημόσιο τομέα και τα ΜΜΕ και τα κόμματα κατάφεραν ως ένα βαθμό να πείσουν την κοινή γνώμη ότι αυτοί φταίνε για την κρίση. Τα μέτρα που παίρνουν τώρα είναι ξεκάθαρο ότι, ό,τι μείωση θα γίνει στο δημόσιο θα γίνει και στον ιδιωτικό τομέα. Για αυτό και απαιτείται η ενότητα του εργατικού κινήματος, ιδιωτικού και δημοσίου.
- να φέρουν και το εργατικό κίνημα της Κύπρου σε κοινή πορεία με τα ευρωπαϊκά κινήματα. Οι επιθέσεις είναι διεθνείς. Οι εργαζόμενοι σε όλη την Ευρώπη δίνουν πολύ δυναμικές μάχες για να μην πληρώσουν αυτοί την κρίση των καπιταλιστών Για να σταματήσει η επίθεση πρέπει να συντονιστούμε κι εμείς σαν εργαζόμενοι σε διεθνές επίπεδο.
Σαν κυπριακό τμήμα της CWI (κομμάτι του οποίου είναι και η Νεολαία Ενάντια στον Εθνικισμό) θεωρούμε ότι τα μέτρα που προτείνουν δεν είναι μονόδρομος. Είναι μονόδρομος μόνο αν θέλουν να ικανοποιήσουν την απληστία του κεφαλαίου. Για τους εργαζόμενους όμως υπάρχει λύση να μην πληρώσουν αυτοί.
Την κρίση να πληρώσει το κεφάλαιο!
Για να γίνει αυτό χρειάζονται να παρθούν κάποια μέτρα.
Καμία περικοπή στο δημόσιο και ευρύτερα δημόσιο τομέα στις κοινωνικές παροχές και στους μισθούς.
Αν θέλουν να βρεθούν άμεσα χρήματα τώρα για τον προϋπολογισμό μπορούν να εισπράξουν:
168 εκατ ευρώ από τους φόρους που χρωστά ως το 2008 η εκκλησία
300 εκατ ευρώ από φόρους ως το 2008 και τόκους φόρων που τελικά διέγραψαν την προηγούμενη Πέμπτη (24/11)
10% μόνο να φορολογηθεί ο ανενεργός πλούτος, των 15 πιο πλούσιων Κύπριων, μπορούμε να συγκεντρώσουμε άμεσα 300 εκατ ευρώ
Κι αυτά είναι μόνο κάποια από τα μέτρα που μπορούν να φέρουν έσοδα. Αν γίνει σοβαρή εξέταση για την πάταξη της φοροδιαφυγής, την φορολογία στο μεγάλο κεφάλαιο και την εκκλησιαστική περιουσία τότε μπορεί να καλυφθεί άμεσα στο πρόβλημα του ελλείμματος.
Για να αποφύγουμε όμως το πρόβλημα στο σύνολό του χρειαζόμαστε :
Κρατικοποίηση τραπεζών στο σύνολό τους όχι μόνο τις ζημιές, κάτω από τον έλεγχο και διαχείριση από τους εργαζόμενους και την κοινωνία.
Κρατικοποίηση της εμπορίας καυσίμων γιατί ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι μέσα από τη εμπορία καυσίμων γίνεται ίσως η πιο μεγάλη απομύζηση πλούτου από την κοινωνία
Κρατικοποίηση και των κυρίων τομέων της οικονομίας – και τους ημικρατικούς να γίνουν κρατικοί. Έτσι αφού το κράτος φροντίζει για τις ζημιές τους να επωφελείται από όλα τα έσοδά τους. Αποζημίωση να δίνεται μόνο σε μικρομετόχους και μετά από απόδειξη ανάγκης.
Κρατικοποίηση και των επιχειρήσεων που χρεοκοπούν ή είναι στα πρόθυρα χρεοκοπίας Την προηγούμενη περίοδο το κράτος χάρισε 2,4 δις ευρώ σε επιχειρήσεις στον ξενοδοχειακό τομέα για να ανακάμψουν. Τώρα καλούμαστε να το πληρώσουμε εμείς το τίμημα. Γιατί να στηρίζουμε τα κέρδη αυτών που τελικά απολύουν για να πάρουν φτηνό εργατικό δυναμικό ή για να μην χάσουν τα κέρδη τους;
Εργατικός και κοινωνικός έλεγχος και διαχείριση για πραγματικό εκδημοκρατισμό του δημοσίου τομέα και των μεγάλων δημοσίων επιχειρήσεων για πάταξη της διαφθοράς
Επενδύσεις σε δουλειές στην εκπαίδευση στην υγεία στις κοινωνικές παροχές. Όχι στους ιδιώτες οι οποίοι τελικά τρώνε τις επενδύσεις και δεν κάνουν τίποτα.
Να πούμε ένα μεγάλο όχι στην Ευρώπη των αγορών και των αφεντικών! Να πούμε ένα μεγάλο όχι στις συνθήκες Λισαβόνας, Μάαστριχτ που μας δεσμεύουν για τα συμφέροντα των καπιταλιστών και όχι της κοινωνίας.
Χτίσιμο μιας σχεδιασμένης οικονομίας για τις ανάγκες των εργαζόμενων και όχι του μεγάλου κεφαλαίου. Πάλη για μια ενωμένη σοσιαλιστική Ευρώπη, σε εθελοντική και ισότιμη βάση, σε αντιδιαστολή με την Ευρωπαϊκή Ένωση του κεφαλαίου.
Go Greek for a week… να δείς τη γλύκα!
Τον περασμένο μήνα στο Αγγλικό κανάλι channel 4, προβλήθηκε ένα ντοκυμαντέρ με τίτλο ‘Go Greek for a week’ (γίνε Έλληνας για μια βδομάδα). Το ντοκυμαντέρ πραγματεύεται τους λόγους που οδήγησαν την Ελλάδα τόσο βαθιά μέσα στην κρίση και το χρέος.
Πώς το κάνουν?! Με το να βάζουν Άγγλους εργαζόμενους στη θέση Ελλήνων.
Είναι όμως αντικειμενική η παρουσίαση των στοιχείων!;
-Φταίει η κομμώτρια;
Μια κομμώτρια στα 54 της στην Ελλάδα δικαιούται να πάρει πρόωρη σύνταξη, γιατί το επάγγελμά της κατατάσσεται στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα. Το ντοκυμαντέρ υποστηρίζει ότι μπορεί να παίρνει μέχρι και το 90% του μισθού της, ως σύνταξη. Την ίδια στιγμή όμως, δεν αναφέρεται πουθενά ο μισθός που παίρνει μια ελληνίδα κομμώτρια, ενώ προσαρμόζουν το ποσό σε αγγλικόυς μισθούς (στην συγκεκριμένη περίπτωση, η αγγλίδα εργαζόμενη παίρνει 230 στερλίνες τη βδομάδα, περίπου 1100€ το μήνα).
Όταν η αγγλίδα κομμώτρια θέλησε να επιστρέψει στη δουλειά της (μετά απο μέρες περιποίησης σε σπά, και πολλά πολλά ψώνια.. Όπως όλες οι ελληνίδες συνταξιούχοι…)η παραγωγή του ντοκυμαντέρ της πρότεινε να επιστρέψει, συνεχίζοντας όμως να παίρνει σύνταξη. Αυτό σήμαινε ότι τα χρήματα που θα κέρδιζε θα ήταν αφορολόγητα. Κι έτσι,οι κακοί εργαζόμενοι ξεγελούν το Ελληνικό κράτος, οδηγώντας το στη χρεωκόπία.
H αλήθεια είναι ότι το πάραπάνω φαινόμενο είναι αρκετά συχνό στην Ελληνική πραγματικότητα. Aξίζει όμως να δούμε τους λόγους πίσω από αυτό. Με το μέσο καθαρό μισθό στην Ελλάδα να ανέρχεται γύρω στα 650€, και με έμμεσους φόρους να επιβάλλονται πάνω στους λογαριασμούς και τα υλικά αγαθά,η ζωή μιας μέσης οικογένειας στην Ελλάδα γίνεται αισθητά δυσκολότερη, όσο βαθαίνει η κρίση. Πολλοί εργαζόμενοι άρα καταφεύγουν στην παράνομη εργασία.
-Φταίει ο οδηγός λεωφορείου;
Ο ‘λογιστής’ που παρουσιάζει το ντοκυμαντέρ προσεγγίζει ένα άγγλο οδηγό λεωφορείου. Ο οδηγός δηλώνει ότι ο μισθός του δεν αρκεί για τα έξοδα της οικογένειας του το μήνα, ότι οι τιμές έχουν ανεβεί αλλά οι μισθοί όχι κλπ. Ο παρουσιαστής λοιπόν του παρουσιάζει τα πολλαπλά μπόνους που παίρνουν οι Έλληνες οδηγοί λεωφορείου. Επίδομα γάλακτος, τέκνου, γάμου κοκ, και ο Άγγλος οδηγός λεωφορείου συμφωνεί να ζήσει σαν Έλληνας για μια βδομάδα. Ο οποίος όμως στο τέλος νιώθει τύψεις που ο ίδιος απολαμβάνει όλα αυτά τα επιδόματα και οι συνάδελφοί του όχι.
Στην πραγματικότητα, οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες στην Ελλάδα, τον τελευταίο ενάμιση χρόνο αντιμετωπίζουν μια απροκάλυπτη επίθεση από το κράτος. Η Ελληνική κυβέρνηση, αποφάσισε να μειώσει την επιδότηση στα μέσα μαζικής μεταφοράς από το 70% του λειτουργικού κόστους στο 40%.
Αυτό για τους ίδιους τους εργαζόμενους σημαίνει απολύσεις, μειώσεις μισθού και πρόσληψη προσωρινού προσωπικού, ουσιαστικά εργαζομένων χωρίς εργασιακά δικαιώματα. Κι όλα αυτά σ’ ένα τομέα που ήδη πάσχει από έλλειψη προσωπικού με αποτέλεσμα οι οδηγοί λεωφορείων και τεχνικοί να δουλεύουν ήδη υπερωρίες!
Μπορούμε εύκολα λοιπόν να δούμε ότι η ζωή του Έλληνα οδηγού λεωφορείου, δεν είναι και τόσο ευκολότερη από του Άγγλου, όπως θέλει να παρουσιάζει το ντοκυμαντέρ.
-Φταίει ο γιατρός;
Ένας καλοπληρωμένος γιατρός δημοσίου δέχεται ‘φακελάκια’ από τους ασθενείς του, για να κάνει βασικά τη δουλειά του, αφορολόγητα, θησαυρίζοντας σε βάρος του ασθενή που περιμένει μια ζωή για μια εγχείρηση στο ελλειπές δημόσιο σύστημα υγείας.
To παραπάνω παράδειγμα, είναι η πρώτη φορά ίσως όπου το ντοκυμαντέρ αγγίζει ένα πραγματικό πρόβλημα το οποίο όμως, παρόλο που δείχνει την αυθαιρεσία που είναι “επιτρεπτή” στον μεγαλογιατρό, δεν έχει να κάνει και τόσο πολύ με την κρίση χρέους της Ελλάδας!
ή μήπως ο δημόσιος υπάλληλος;
Τo ντοκυμαντέρ μεταξύ άλλων αναφέρει ότι οι λόγοι που η Ελλάδα αδυνατεί να αποπληρώσει το χρέος είναι ο κορεσμός στο δημόσιο, καθώς και οι παχουλές οι συντάξεις των εργαζομένων!
H πραγματικότητα είναι ότι το Ελληνικό δημόσιο εργοδοτεί ένα από τους μικρότερους αριθμούς εργαζομένων στην Ευρώπη. Την ίδια στιγμή το κράτος επιβάλλει σοβαρές περικοπές στους μισθούς και τα επιδόματα τους.
Kαμιά εμπιστοσύνη στα ψέματα των ΜΜΕ.
Το ντοκυμαντέρ βασίζεται πάνω σε ανακρίβειες και ψέματα στοχοποιώντας, προσβάλλοντας και εξευτελίζοντας τους Έλληνες εργαζόμενους. Απώτερος του σκοπός να διαιρέσει την εργατική τάξη, αναπαράγοντας το στερεότυπο που διαδίδεται από τα ΜΜΕ και τους εκπροσώπους του κεφαλαίου ότι για το χρέος της Ελλάδας ευθύνονται οι τεμπέληδες Έλληνες εργαζόμενοι! Έτσι επιλεκτικά δεν αναφέρει τις επιδοτήσεις και τις φοροελαφρύνσεις που πήραν οι Έλληνες επιχειρηματίες από τα χρήματα των εργαζομένων, που συνέβαλαν στα ελλείμματα και κατ’ επέκταση στον επιπλέον δανεισμό του κράτους, για να μπορούν αυτοί να κάνουν μπίζνες στα Βαλκάνια.
Ούτε τις τράπεζες, που ενώ πήραν δισεκατομμύρια από το κράτος από τα χρήματα των φορολογούμενων για να σωθούν στην αρχή της κρίσης, έπειτα αύξησαν τα επιτόκια πάνω στο χρέος με αποτέλεσμα η κρίση να είναι κρίση χρέους.
Ευθύνη βέβαια έχουν και οι διεθνείς αγορές, οι οίκοι και οι διεθνείς οργανισμοί που έδιναν δήθεν απλόχερα τα δάνεια στην Ελλάδα και τώρα θέλουν να τα πάρουν πίσω διπλά και τριπλά, με το να τα πληρώσουν όλα οι εργαζόμενοι.
Επιπλέον το ντοκιμαντέρ προσπαθεί έμμεσα, προβάλλοντας το ‘κακό παράδειγμα’ της Ελλάδας, να απενοχοποιήσει την Αγγλική κυβέρνηση και τις αντεργατικές της πολιτικές, τις Αγγλικές τράπεζες και την ουσία της κρίσης, η οποία δεν είναι εθνική αλλά διεθνής.
Η κρίση στην Ελλάδα, στην Αγγλία και στον υπόλοιπο κόσμο δημιουργήθηκε λόγω ενός βασικού προβλήματος, αυτό δεν είναι άλλο από την απληστία του κεφαλαίου. Οι εργαζόμενοι δεν φταίνε καθόλου αλλά παρόλα αυτά είναι οι μόνοι που καλούνται να πληρώσουν για την κρίση!
Στην διεθνή κρίση η απάντησή μας είναι διεθνιστική πάλη! Ενάντια στις επιθέσεις του καπιταλισμού στα εργατικά μας δικαιώματα και στην αξιοπρέπειά μας. Για μια άλλη κοινωνία όπου οι τράπεζες και οι βασικοί πυλώνες της οικονομίας είναι στα χέρια των εργαζομένων, και κάτω από εργατικό έλεγχο και διαχείριση Μια τέτοια κοινωνία μπορεί μόνο να λύσει τα προβλήματα της φτώχειας, της εξαθλίωσης των εργαζομένων, αλλά και στις στρεβλώσεις που δημιουργεί η γραφειοκρατία και το κράτος όπως το ξέρουμε σήμερα. Μια κοινωνία δημοκρατική που να λειτουργεί για τις ανάγκες της πλειοψηφίας κι όχι μιας πλούσιας μειοψηφίας, μια σοσιαλιστική κοινωνία.
Ελένη Ιωάννου
Royal Welsh college of music & drama, Cardiff
3 χρόνια από την δολοφονία του Αλέξη- η νεολαία στους δρόμους για μια άλλη κοινωνία
της Αθηνάς Καρυάτη
Σαν σήμερα πριν 3 χρόνια δολοφονήθηκε ο Αλέξης Γρηγορόπουλος, από τον ειδικό φρουρό της αστυνομίας Επαμεινώνδα Κορκονέα, και τον συνεργό του Βασίλη Σαραλιώτη. Η δολοφονία αυτή ήταν το έναυσμα για μια από τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις της νεολαίας στην Ελλάδα η οποία απλώθηκε και συγκλόνισε και τρόμαξε τόσο την ελληνική κυβέρνηση όσο και τις άλλες ευρωπαϊκές και όχι μόνο κυβερνήσεις.
Συσσωρευμένη οργή
Η δολοφονία του Αλέξη ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.
Η αστυνομική βία και αυθαιρεσία είχε φτάσει στην Ελλάδα εκείνη την περίοδο στο απροχώρητο. Η υπόθεση της ζαρντινιέρας με τον ξυλοδαρμό του κύπριου φοιτητή, Αυγουστίνου Δημητρίου επεισόδια βίας μέσα σε κρατητήρια, η σιδερογροθιά σε πορεία καθηγητών, οι επιθέσεις των ματ στις πορείες των φοιτητών τα προηγούμενα χρόνια και η ατιμωρησία όλων αυτών των γεγονότων έδωσε στους αστυνομικούς το μήνυμα ότι μπορούν να κάνουν ότι θέλουν και να μένουν ατιμώρητοι. Εκπληκτικό είναι ότι αφού διέπραξαν την δολοφονία οι ειδικοί φρουροί δήλωσαν ότι θεωρούσαν ότι θα πήγαιναν ήρεμοι σπίτια τους… Ήταν καθαρό πλέον, η αστυνομία δεν υπάρχει για να προστατεύει τον πολίτη αλλά το σύστημα και τους εκπροσώπους του.
Το κίνημα όμως που δημιουργήθηκε μετά την δολοφονία δεν ήταν μόνο ενάντια στην αστυνομική βία.
Οι μαθητές είναι οι πιο σκληρά εργαζόμενοι στην Ελλάδα αναγκαζόμενοι να δουλεύουν περισσότερες ώρες από οποιονδήποτε για να περάσουν εξετάσεις και να πάρουν πτυχία που δεν είχαν –και δεν έχουν– καμία αξία. Οι φοιτητές έβλεπαν τα πτυχία τους να υποβαθμίζονται συνεχώς. Ήδη φοιτητές και μαθητές είχαν βγει από ένα κίνημα παιδείας, το 2006-2007 πολύ δυνατό. Το 2008 υπήρχαν ήδη πάνω από 2 εκατομμύρια Έλληνες πολίτες επίσημα φτωχοί και 1 στις 4 οικογένειες δεν μπορούσαν να πληρώσουν πάγιους λογαριασμούς (Cyta, ΑΗΚ, νερό). Η Ελλάδα σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρωζώνη είχε, μαζί με την Πορτογαλία, τους χαμηλότερους μισθούς και την υψηλότερη ανεργία στους νέους μεταξύ 15-24 χρονών. Η γενιά των 700ευρώ ήταν πλέον «τυχερή» αν έβρισκε δουλειά με 700 ευρώ και με ασφάλιση. Κι όλα αυτά οδήγησε στα κινήματα της προηγούμενης περιόδου τα οποία καταστάληκαν βάρβαρα. Οπότε η συσσωρευμένη οργή βγήκε μαζικά στους δρόμους και κράτησε περίπου για ένα μήνα!
Μέσα στις πρώτες κι όλας 10 μέρες υπήρχαν 800 καταλήψεις σε σχολεία, και 177 καταλήψεις σε σχολές στα πανεπιστήμια. Οι πορείες ήταν εκατοντάδες πανελλαδικά ενώ οι καταλήψεις δημόσιων κτιρίων, τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών ένα καθημερινό φαινόμενο. Χιλιάδες μαθητές, φοιτητές εργαζόμενοι ήταν στους δρόμους. Τα συνδικάτα ΓΣΕΕ ΑΔΕΔΥ, των ιδιωτικών και των δημοσίων υπαλλήλων, αναγκάστηκαν να καλέσουν σε απεργία.
Το σύνθημα που τους ενώνει «να πέσει η κυβέρνηση τω δολοφόνων».
Η πόλη κάηκε…
Πολλοί που μνημονεύουν το μεγαλειώδες κίνημα του 2008, το αναδείχνουν δυστυχώς μέσα από τις στάχτες που άφησε πίσω του.
Πολλά βίντεο κατέκλυσαν το ίντερνετ, πολλές φωτογραφίες του κινήματος. Όλες έχουν σχέση με τις συγκρούσεις με την αστυνομία, το κάψιμο του δέντρου, το σπάσιμο των μαγαζιών και τις λεηλασίες. Αυτό όμως ήταν η μαύρη πλευρά του κινήματος. Αυτό το οποίο τελικά το αμαύρωσε.
Χιλιάδες νέοι ξέσπασαν με αφορμή την δολοφονία του Αλέξη καίγοντας και σπάζοντας ότι βρίσκεται μπροστά τους. Σε αυτό το ξέσπασμα συμμετείχαν και μαθητές που δεν είχαν ξανά κατέβει ποτέ σε πορείες. Όλη αυτή η οργή είναι κατανοητή. Όμως τελικά έκανε κακό στο κίνημα. Γιατί μετά τις πρώτες μέρες, που ακόμη και οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι του κόσμου να δείχνει συμπάθεια στα μπάχαλα, τελικά μετά αποτέλεσαν φρένο για τον κόσμο να κατέβει στον δρόμο. Έδωσαν τροφή στην κυβέρνηση για να αυξήσει την καταστολή, ακόμη και να συζητάει για να βάλει την χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, να κατεβάσει τον στρατό δηλαδή. Ενώ την ίδια στιγμή τα ΜΜΕ και τα κόμματα της άρχουσας τάξης είχαν βρει τον καλύτερο τρόπο για να πολεμήσουν το κίνημα: δεν είναι διαδηλωτές, είναι αλήτες, μπάχαλοι, κουκουλοφόροι που τα σπάνε.
Οι ομάδες που εκμεταλλεύτηκαν τις περιστάσεις και έκαναν το κομμάτι τους, με τα δικά τους λόγια «απόλαυσαν την καταστροφή αυτού που μας αποξενώνει» τελικά συνέβαλαν στο να αποξενωθεί όλο και περισσότερο το κίνημα και οι ομάδες τους.
Μαθητές φοιτητές νέοι εργαζόμενοι σε όλο τον κόσμο για τον Αλέξη
Το κίνημα της Ελλάδας εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο! Πορείες αλληλεγγύης διοργανώθηκαν σε πάρα πολλές χώρες της Ευρώπης, αλλά ακόμη και στην Αργεντινή και ακόμη πιο εντυπωσιακά στην Τουρκία!
Ο Σαρκοζί στην Γαλλία και ο Μπερλουσκόνι στην Ιταλία έσπευσαν πανικόβλητοι να πάρουν πίσω μέρος των αντιδραστικών εκπαιδευτικών τους μεταρρυθμίσεων για να μην γίνει «της Ελλάδας» και στις χώρες τους. Διεθνή έντυπα μιλούσαν για «ένα νέο φάντασμα κοινωνικών εξεγέρσεων που πλανιέται στην Ευρώπη».
Οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου φοβούνταν!
Η αλληλεγγύη των κινημάτων ξεπέρασε και κάθε εθνικό διχασμό. Στην Τουρκία οι πορείες αλληλεγγύης ήταν μαζικές. Το Alexis Kardeş (Αλέξη αδελφέ μας) ήταν με στένσιλ παντού στους δρόμους.
Και στην Κύπρο
Δεν θα μπορούσε το κίνημα αυτό να μην επηρεάσει την Κύπρο.
Την Δευτέρα μετά την δολοφονία σε πολλά σχολεία σε όλες τις επαρχίες μαθητές έφευγαν από τα σχολεία τους και κατευθύνονταν αυθόρμητα προς τους αστυνομικούς σταθμούς όπου και πετούσαν μπουκάλια, πέτρες και φώναζαν συνθήματα ενάντια στους αστυνομικούς.
Συλλήψεις σημειώθηκαν στη Πάφο που 300 μαθητές αποχώρησαν από το σχολείο και η αστυνομία συνέλαβε κάποιους μόνο και μόνο επειδή «επιχείρησαν να αποκόψουν την τροχαία κίνηση στην Λεωφόρο Γρίβα Διγενή» έξω από το αστυνομικό τμήμα!
Στην Λευκωσία στα σχολεία της Δασούπολης και του Κύκκου Α’ οι μαθητές απείχαν από τα μαθήματά τους αλλά η προσπάθειά τους για να κατέβουν σε πορεία καταστάληκε από τις διευθύνσεις των σχολείων.
Στην Λευκωσία πραγματοποιήθηκαν και 3 πορείες. Δυστυχώς οι οργανωτές επικεντρώθηκαν περισσότερο στις μεθόδους έκφρασης της οργής της νεολαίας στην Ελλάδα, παρά στα αιτήματα και στα συνθήματα.
Σαν νεολαία ενάντια στον εθνικισμό ήμασταν εκεί γιατί θέλαμε να δείξουμε την αλληλεγγύη μας στο κίνημα της Ελλάδας. Όμως είμαστε κάθετα ενάντια σε μεθόδους που τελικά το μόνο που προκαλούν είναι καταστροφές, ενδυνάμωση της κρατικής καταστολής, και τελικά οδήγησαν πολλούς μαθητές να απογοητευτούν, να φοβηθούν και μην κατέβουν ξανά σε πορείες.
Πολύ σημαντική είναι και η αλληλεγγύη που έδειξαν οι τουρκοκύπριοι νεολαίοι και εργαζόμενοι στο κίνημα της Ελλάδας! Και στον Βορρά οργανώθηκαν πορείες από τουρκοκυπριακές οργανώσεις της αριστεράς και κόμματα οι οποίες ήταν αρκετά μαζικές.
Η απόφαση της δίκης
Μετά από 2 χρόνια, τον Οκτώβρη του 2010 οι δύο αστυνομικοί δικάστηκαν και καταδικάστηκαν, ο Επαμεινώνδας Κορκονέας, ο οποίος ήταν αυτός που πυροβόλησε, με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας με άμεσο δόλο, σε ισόβια και 15 μήνες ενώ ο Βασίλης Σαραλιώτης, ειδικός φρουρός που ήταν μαζί του με την κατηγορία της απλής συνέργιας σε δεκαετή κάθειρξη.
Όμως στις 5 Οκτωβρίου 2011 ο Βασίλης Σαραλιώτης αφέθηκε ελεύθερος με αναστολή με δικαιολογία την ανεπανόρθωτη βλάβη στην υγεία του! Το δικαστήριο αποφάσισε την αποφυλάκισή του αλλά τον περιόρισε να μην βγει από τα όρια του νομού Δράμας. Δεν είναι η πρώτη φορά που αφήνουν αστυνομικό ατιμώρητο. Και δεν είναι η μόνη χώρα. Ήδη στην κύπρο το ζήσαμε αυτό με την αθώωση των αστυνομικών που επιτέθηκαν στους δύο φοιτητές, τον Γιάννη Νικολάου και Μάρκο Παπαγεωργίου, στην Λευκωσία το 2009.
Κανένα δικαστήριο δεν θα στραφεί ενάντια σε αυτούς που εξυπηρετεί και το σύστημά τους. Μόνο το κίνημα μπορεί να πιέσει για να εφαρμοστεί οποιαδήποτε απόφαση των εργαζομένων και της νεολαίας και μόνο η ανατροπή τελικά του συστήματος μπορεί να αποτελέσει οποιαδήποτε εγγύηση να μην τα πάρουν όλα πίσω μετά από λίγο καιρό πίσω από την πλάτη μας.
Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος: Χρονικό μιας προαναγγελθείσας δολοφονίας
Ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ για την δολοφονία του Αλέξη και το κίνημα που δημιουργήθηκε είναι «Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας δολοφονίας» από το «Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα» του Στέλιου Κούλογλου.
Δημιουργήθηκε 2 χρόνια μετά την δολοφονία και περιλαμβάνει τα πολιτικά παρασκήνια και τον στρατιωτικό νόμο, τις προσπάθειες συγκάλυψης της δολοφονίας, τις εξελίξεις στη δίκη, το κίνημα, συνεντεύξεις αυτόπτων μαρτύρων, μαθητών συμμετεχόντων στις πορείες και φίλους του Αλέξανδρου.
Για να δείτε το ντοκιμαντέρ πατήστε εδώ
Βρετανία: 30 Νοέμβρη – η μεγαλύτερη απεργιακή κινητοποίηση απ’ το 1926!
αναδημοσίευση απο το Ξεκίνημα – Σοσιαλιστική Διεθνιστκή Οργάνωση – αδελφή οργάνωση της Νεολαίας Ενάντια στον Εθνικισμό
Του Νίκου Αναστασιάδη
Στις 30 Νοέμβρη έχει οριστεί η απεργία του δημόσιου τομέα. Η απεργία δυνητικά μπορεί να αγκαλιάσει 3 εκατομμύρια δημόσιους υπαλλήλους. Τέτοιο μέγεθος απεργίας έχει να συμβεί στην Βρετανία από το 1926, με την ιστορική εκείνη γενική απεργία που έφερε την εργατική τάξη μια ανάσα από την εξουσία.
Γίνεται όλο και πιο φανερό ότι η αντίσταση και ο αγώνας δεν είναι χαρακτηριστικά των «θερμόαιμων» νότιων αλλά αποτέλεσμα των πολιτικών που επιβάλλει ο καπιταλισμός σε όλες τις χώρες.
Με το πρόσχημα της «κρίσης του χρέους» η κυβέρνηση συμμαχίας των Τόριδων (Συντηρητικών) με τους Φιλελεύθερους έχει ξεκινήσει μια σκληρή επίθεση ενάντια σ’ όλο το δημόσιο τομέα, με περικοπές μισθών, απολύσεις και μείωση της χρηματοδότησης των δημόσιων υπηρεσιών. Η συγκεκριμένη απεργία βέβαια έχει σαν αιχμή το ασφαλιστικό. Με το νομοσχέδιο που θέλει να περάσει η βρετανική κυβέρνηση οι εργαζόμενοι θα πρέπει να δουλεύουν περισσότερο, να πληρώνουν μεγαλύτερες εισφορές, για να παίρνουν τελικά μικρότερες συντάξεις. Αυτό έχει εξοργίσει τους εργαζόμενους. Αλλά δεν είναι μόνο το συνταξιοδοτικό, για ένα μεγάλο κομμάτι των εργαζομένων αυτή είναι η πρώτη μάχη σε ένα πόλεμο που αφορά συνολικά το βιοτικό τους επίπεδο.
Μέχρι στιγμής όλα τα μηνύματα είναι πολύ θετικά για τη συμμετοχή στην απεργία. Πολλά μεγάλα συνδικάτα έχουν πάρει απόφαση συμμετοχής (νοσηλευτές και γενικά υγειονομικοί, δάσκαλοι και καθηγητές, διοικητικοί υπάλληλοι και εργαζόμενοι στους δήμους, σιδηροδρομικοί και εφοριακοί, και μια σειρά άλλοι μικρότεροι κλάδοι).
Πολύ σημαντικό ρόλο στην οργάνωση των κινητοποιήσεων παίζει το NSSN (Εθνικό Δίκτυο Συνδικαλιστών Βάσης) που δημιουργήθηκε για να δώσει διέξοδο από την απραξία των συνδικαλιστικών ηγεσιών όλα αυτά τα χρόνια, από μαχητικά σωματεία και εκλεγμένους συνδικαλιστές.
Η μεγάλη αυτή κινητοποίηση της εργατικής τάξης δεν έπεσε από τον ουρανό. Χτίστηκε υπομονετικά από τους συνδικαλιστές της βάσης κυρίως. Και ήρθε να συμπληρώσει τις ιστορικής σημασίας επίσης κινητοποιήσεις, την πορεία των 700.000 ενάντια στις περικοπές, στο Λονδίνο στις 26 Μαρτίου, και την μαζική απεργία μιας σειράς κλάδων του δημόσιου τομέα στις 30 Ιούνη.
Το Σοσιαλιστικό Κόμμα στη Βρετανία (τμήμα της Επιτροπής για μια Εργατική Διεθνή, αντίστοιχη οργάνωση του Ξεκινήματος στην Ελλάδα) που παίζει κομβικό ρόλο στο NSSN, πιέζει ώστε να αναπτυχθούν κινήματα από κάτω ώστε να πιεστεί το «Κογκρέσο των Συνδικάτων» στη Βρετανία, TUC (αντίστοιχη ΓΣΕΕ) να καλέσει περαιτέρω δράσεις, με νέα 48ωρη απεργία στο δημόσιο τομέα ή 24ωρη γενική απεργία, δημόσιου και ιδιωτικού.
Οι καπιταλιστές και η κυβέρνηση στην Βρετανία εμφανίζονται τρομοκρατημένοι από τις εξελίξεις στο εργατικό κίνημα και τις προοπτικές νέας κλιμάκωσης των αγώνων και γι’ αυτό έχουν ήδη αρχίσει να συζητάνε πιθανές παραχωρήσεις προς τους εργαζόμενους. Η δύναμη της «πιο παλιάς» εργατικής τάξης στον πλανήτη είναι τεράστια, στο βαθμό που κινηθεί αποφασιστικά.
Τις επόμενες μέρες στο σάιτ του Ξεκινήματος θα έχουμε αναλυτικό ρεπορτάζ από πρώτο χέρι, από τους συντρόφους μας στο Σοσιαλιστικό Κόμμα και το Εθνικό Δίκτυο Συνδικαλιστών Βάσης.
______________________
ΥΓ: Έχουμε μια απορία: Μπορούν οι κκ Προτοσάλτε, Καψής και Πρετεντέρης να μας πούνε γιατί γίνονται περικοπές στο δημόσιο στη Βρετανία; Μήπως είναι και οι βρετανοί δημόσιοι υπάλληλοι τεμπέληδες και υπεράριθμοί; Ή μήπως τα προβλήματα των εργαζομένων (αλλά και η προπαγάνδα που αντιμετωπίζουν από τα ΜΜΕ) είναι ίδια σε όλη την Ευρώπη;
Ανοιχτή Συζήτηση: ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ! ΝΑ ΜΗΝ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ! * Public Meeting: HANDS OFF OUR FUTURE! WE WON’T PAY FOR THE CRISIS OF CAPITALISM!
english text follows
Η οικονομική κρίση που έχει χτυπήσει και την Κύπρο είναι παγκόσμια. Ξεκίνησε από τις ΗΠΑ, το 2007 και έχει απλωθεί σε ολόκληρο τον πλανήτη. Για την αντιμετώπισή της έχουν δοθεί στις τράπεζες και στις πολυεθνικές, μέχρι σήμερα, 20 τρις $ από τα χρήματα των φορολογούμενων. Για να καλυφθούν όμως τα ελλείμματα που έχει δημιουργήσει αυτή η ενέργειά τους, όλες οι κυβερνήσεις κάνουν τεράστιες περικοπές και μειώνουν το βιοτικό μας επίπεδο.
Αυτά τα μέτρα δεν έχουν σταματήσει την κρίση, αντίθετα μια σειρά χώρες οδηγούνται σε πιο βαθιά οικονομική ύφεση κι έρχονται πιο κοντά στη χρεοκοπία. Η Ελλάδα είναι στην πρώτη γραμμή, αλλά παρόμοια προβλήματα υπερχρέωσης έχει η Πορτογαλία και η Ιρλανδία, και τώρα πια στο χορό μπαίνει η πιο υπερχρεωμένη χώρα της ΕΕ, η Ιταλία.
Οι πολιτικοί μας λένε συνέχεια ότι το ίδιο θα συμβεί κι εδώ αλλά την ίδια στιγμή θέλουν να πάρουν τα ίδια μέτρα που έχουν οδηγήσει την Ελλάδα σε πιο βαθιά ύφεση! Θέλουν εμείς να πληρώσουμε για την κρίση τη στιγμή που δεν έχουμε καμία ευθύνη γι’ αυτή την κρίση, για να μπορούν οι τραπεζίτες και το μεγάλο κεφάλαιο να διατηρούν τα κέρδη τους!
Μια ματιά να ρίξουμε στην υπόλοιπη Ευρώπη αυτό που βλέπουμε είναι ότι το μέλλον που μας ετοιμάζουν περιέχει μόνο ανεργία, ιδιωτικοποιήσεις, περικοπές στην παιδεία και την υγεία, φτώχεια και ανέχεια! Αν η Ελλάδα με 17,6% ανεργία νομίζουμε πως αποτελεί την εξαίρεση και το κακό παράδειγμα της Ευρωζώνης, πώς εξηγείται η Ισπανία με 22% ανεργία;
Υπάρχει εναλλακτική;
Σε όλη την Ευρώπη ακόμη και την Αμερική οι εργαζόμενοι και η νεολαία βρίσκονται στους δρόμους διεκδικώντας τα δικαιώματά τους.
Ελάτε να συζητήσουμε!
Πώς μπορούμε να αντισταθούμε στα μέτρα που μας επιβάλλουν;
Πώς θα παλέψουμε για μια κοινωνία για τις ανάγκες των εργαζομένων και της νεολαίας και όχι του μεγάλου κεφαλαίου, των πολυεθνικών και των τραπεζών;
********************
economic crisis that has hit Cyprusis global. It started from the USin 2007 and has spread around the globe. To deal with the crisis, the governments have given the banks and multinationals over 20 trillion dollars, out of taxpayers’ money. In order to cover the deficits this has caused, all governments now impose severe cuts and reduce our standard of living.
These measures have not stopped the crisis. On the contrary, a number of countries are falling even deeper into recession and are increasingly approaching bankruptcy. Greece might be the first one, but also having similar problems of indebtedness are Portugal and Ireland. Now, entering the same situation is the most indebted country in the EU, Italy.
Our politicians keep repeating that the same will happen here, but at the same time, they seek solution in the very same measures that have led Greece into a deeper recession! They want us to pay for the crisis, even though we have no responsibility for it, so that they can allow the bankers and big businesses to keep their profits!
If we take a look at the rest of Europe, we can see that the future that they are preparing for us only consists of unemployment, privatization, cuts in education and health, poverty and destitution! If we consider Greece, with a 17.6% unemployment rate, as an exception and the odd example of the Eurozone, how can we justify the example of Spain, where unemployment has risen to 22%?
Is there an alternative?
Throughout Europe and even the US, working people and the youth have taken the streets fighting for their rights.
Join our meeting!
How can we resist the measures imposed on us?
How to fight for a society based on the needs of working people and the youth as opposed to big business, multinationals and banks?
Αγγλία: Το Jarrow March – πορεία περίπου 480 χιλιομέτρων- αναβιώνει!
1936
Πρόκειται για αναβίωση του ιστορικού Jarrow march που πραγματοποιήθηκε πρώτη φορά το 1936, όταν η ανεργία στο Jarrow, περιοχή της Βόρειας Αγγλίας είχε φτάσει το 80%. 200 άνεργοι, εμπνευσμένοι από τις πορείες πείνας – πορείες ανέργων που οργάνωνε η Εθνική Κίνηση Ανέργων Εργατών (National Unemployed Workers’ Movement NUWM),του Κομμουνιστικού Κόμματος Αγγλίας, ξεκίνησαν από το Jarrow μια πορεία, 480 χιλιομέτρων, που διέσχισε την Αγγλία καταλήγοντας στο Λονδίνο, με σκοπό να ακουστούν τα αιτήματα τους για δικαίωμα στην εργασία, και καλύτερες συνθήκες διαβίωσης.
Η ιδέα ήταν ότι καθώς η πορεία θα κατέβαινε προς το Λονδίνο, θα γινόταν όλο και πιο μεγάλη.
Σκοπός της πορείας όμως δεν ήταν απλά να παραδώσουν ένα ψήφισμα στο Λονδίνο. Απ’ όπου περνούσαν, οργάνωναν συζητήσεις, ώστε να ακουστούν οι δυσκολίες των ανέργων σε απομακρυσμένες περιοχές.
Οι τοπικές κοινωνίες, συνδικαλιστές και απλοί εργαζόμενοι, έδειχναν μεγάλη αλληλεγγύη στην πορεία, τόσο υλικά όσο και ηθικά. Αντίθετα όμως οι ηγεσίες των συνδικάτων σαμπόταραν την πορεία είτε με το να μην προσφέρουν χώρους για συζητήσεις και προτείνοντας στα μέλη τους να μην υποστηρίξουν
Το πέρασμα του Jarrow March, δημιουργούσε τέτοιο ενθουσιασμό στο κόσμο, που μπορούσε να δημιουργήσει ένα τεράστιο κίνημα στην βάση της κοινωνίας. Αυτό θα γινόταν αν η ηγεσία της πορείας καλούσε τα συνδικάτα σε συμμετοχή, κι έτσι είτε υποχρέωνε τις ηγεσίες των συνδικάτων να συμμετάσχουν είτε αν αρνιόταν, τους παραμέριζαν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και συμμετείχαν σε ακόμη πιο μαζικό επίπεδο.
Δυστυχώς η ηγεσία του Jarrow march επέλεξε να στραφεί προς τα αστικά κόμματα και την εκκλησία, διεκδικώντας δια-ταξική αλληλεγγύη – αστική και εργατική τάξη μαζί, και μετατρέποντας την πορεία σε μη πολιτική. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μην κερδίσουν τίποτα, καμία ουσιαστική αλλαγή δεν έγινε για τους άνεργους, κανένα εργοστάσιο από αυτά που είχαν κλείσει δεν άνοιξε. Το μόνο που κέρδισαν ήταν ειρωνικά η τότε συντηρητική κυβέρνηση να δώσει μια λίρα σε κάθε συμμετέχοντα για το τρένο της επιστροφής!
2011
Σήμερα, αν και έχουν περάσει 75 χρόνια, η νεολαία και εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα, τις ίδιες επιθέσεις, έχοντας μπροστά τους ένα αβέβαιο μέλλον. Η ανεργία έχει φτάσει επίσημα στο 7.9% ενώ για τους νέους, 16-24 ετών, έχει φτάσει στο 20,5%, έχει αγγίξει σχεδόν το ένα εκατομμύριο. Η προηγούμενη κυβέρνηση των εργατικών έσωσε τις τράπεζες δίνοντας τους δισεκατομμύρια λίρες, καλώντας έπειτα τους εργαζόμενους και τη νεολαία να πληρώσει για την κρίση. Οι Συντηρητικοί με την άνοδό τους στην εξουσία εφάρμοσαν περικοπές στο δημόσιο, τα επιδόματα, τις συγκοινωνίες και προχωρούν στην ιδιωτικοποίηση του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Στην παιδεία, οι πρόσφατες περικοπές στις δαπάνες των πανεπιστημίων και η αύξηση των διδάκτρων, για πολλούς σημαίνουν αποκλεισμό από τα πανεπιστήμια
75 χρόνια μετά, εξακολουθούν να υπάρχουν ηγεσίες των μεγάλων συνδικάτων που δε θέλουν να δημιουργήσουν κινήματα. Το Jarrow march όμως σήμερα έχει και την υποστήριξη μερικών σημαντικών μαχητικών συνδικάτων καθώς και φοιτητικών σχημάτων.
Οι συμμετέχοντες του Jarrow march σήμερα παλεύουν για ένα μαζικό πρόγραμμα της κυβέρνησης που θα δημιουργήσει δουλειές, κοινωνικά χρήσιμες και μαθητείες που μετά θα εξασφαλίζουν πραγματική εργασία, και που θα πληρώνουν τουλάχιστον το βασικό μισθό. Ζητούν την επαναφορά του ΕΜΑ του επιδόματος που παίρνουν μαθητές και φοιτητές σαν βοήθημα για το κόστος ζωής, για να μην σταματήσουν το σχολείο, καθώς και τη διεύρυνση του σε ηλικίες 16-19. Ζητούν ακόμα να ξανανοίξουν τα κέντρα νεότητας που έχουν κλείσει και να επαναπροσλάβουν τους εργαζόμενους τους, και τέλος ένα εντατικό μαζικό πρόγραμμα για τη δημιουργία φτηνών, φιλικών προς το περιβάλλον εργατικών κατοικιών.
